De grote oversteek

Spoiler: we schrijven dit vanuit Kingsdown, Kent

En aldus reed de rijdende tent met tenten en kinderen Ieper uit, COVID-post in, COVID-post uit, en langs Diksmuide tot aan de grens met Frankrijk, waar we kampeerden in de tuin van de boswachter van natuurgebied 'de Westhoek' (volgens het Yper museum is de andere Westhoek zonder Ieper niets anders dan een hoek in het westen) te wachten tot we officieel het land uitmochten. 

De tuin van boswachter Johan grenst aan het natuurgebied, waar hij ook enkele kuddes wilde paarden heeft lopen.

Op maandag 19/4 was het dan eindelijk zover, een net fietspad bracht ons naar Duinkerke. De haven ligt echter enkele kilometers verder, en hier liet de routering ons even in de steek. In een poging autowegen te vermijden liep de staander van onze pino (de tandem) lichte schade op, waardoor die niet meer ingeklapt bleef. Een lichte stress en twee kabelbinders later raakten we dan toch verder, het havengebied door tot aan de Franse grenspost. Ja, we hadden (negatief) resultaat van een COVID-test voor vertrek. Ja, we hadden het passenger-locator-form ingevuld. Ja, we hadden voor de volwassenen een testpakket besteld om onszelf bijkomend te testen op dag 2 en dag 8 van onze quarantaine. Maar nee, die hadden we niet besteld voor de kinderen (een gokje van onzertwege, de eerste test was pas vanaf 12 jaar, dus we gingen er gemakshalve van uit dat dat voor de andere tests ook zo zou zijn, niet dus...). Na het bijbestellen van deze tests voor Raf en Leonie, mochten we de Franse grens over. Enkele meters verder stond de Engelse grenspost. Hier hetzelfde verhaal: Ja, negatief testresultaat, ja tests besteld (ondertussen wel voor alle 5-plussers), ja passenger locator form was ingevuld en ja, we zouden 10 dagen in quarantaine blijven. En jawel, we mochten de boot op!

Wachtend op de ferry. De grens van Frankrijk naar Engeland, tegenwoordig bijna even spannend als van China naar Kazachstan.

The White Cliffs of Dover!

Eens in Dover aangekomen, zouden we de "national cycle route 1" langs de Cliffs van Dover volgen om de 10 km tot aan ons quarantaine-huisje te overbruggen. De definitie van een fietsroute blijkt in de UK echter nét iets anders dan wat wij hieronder verstaan. De toeristen die we op het nauwe paadje tegenkwamen waarschuwden al: er zijn trappen hier! We keerden terug (Bert ondertussen op de Pino zonder batterij) naar de hoofdweg, maar het enige alternatief hadden we al geprobeerd, een autobaan met razend snel verkeer, en nog eens om ook. Na nog eens verifiëren bij de lokale bevolking bleek de weg met de trappen effectief de "fietsweg" te zijn. Het zal zo erg wel niet zijn, dachten we dan, als de lokale bevolking ook deze weg kiest met de fiets; 

Allemaal een kwestie van perceptie natuurlijk...

Trap 1

Trap 2

Trap 3

Manmoedig droeg onze flinke kroost, zonder het minste gemor, trap na trap na trap, de bagage naar boven. Wij volgden met de zwaarste bagage en met de fietsen. National cycling route nr 1 heet dat dan. Dát belooft voor de rest van de trip.

Aan mijn (Melanie's) nicht Sophie, die zich in Ieper afvroeg hoeveel ze haar zouden moeten betalen om dit soort reis nog maar te overwegen: ik zou het bedrag verdubbelen moest ik jou zijn :) 

Na de trappen volgde nog een andere verrassing: fietssluizen! Hier had men gelukkig wel rekening gehouden met buitenmaatse fietsen. Onze volgestouwde bakfiets paste er net in. Achter de camera hieronder is Bert luid aan het vloeken, omdat hij zijn staander weer opgebonden heeft, en de Pino niet kan loslaten om te komen helpen. Lijdzaam moet hij toezien tot Melanie en bakfiets er doorgesukkeld zijn, tot driemaal toe. Maar het mag gezegd, de rest van de weg was prachtig! 

Nog drie fietssluizen, en dan volgt er een prachtig stukje asfalt naar beneden.

 

In totaal deden we drie uur over deze 10 km en een dikke 100 hoogtemeters. Toegegeven, dat was inclusief het zoeken naar een alternatieve route. Maar, eind goed al goed, we kwamen net voor zonsondergang aan in ons vakantiehuisje in Kingsdown. Ook Leonie en Bert geraakten er ondanks de lege batterij (die doet bijzonder weinig, ook als je je fiets draagt).

Onze chalet in Kingsdown, foto van vandaag.

Intussen zijn er al 2 dagen om van de 10 die we hier zullen zijn. We rusten wat uit, bestellen onze boodschappen online, lossen wat technische probleempjes op (o.a. aan de staander van de Pino), sturen af en toe een Covid-test op en plannen onze verdere route. Ondertussen ook even opgezocht, en bij de beschrijving van deze national cycling route 1 staat nergens een alert voor trappen. Spannend, nietwaar? 

Melanie en Bert