Cultureel tourisme, over het waarom van een fietsvakantie

Vele onder u vragen het zich wellicht af: wat bezielt ons om onze vakantietijd onbetaald (helaas Sophie, om betaald te worden om te fietsen moet je een pak sneller gaan dan wij wensen) te spenderen met risico op regen, spaakbreuk, zadelpijn, wakke tenten, ... ? We gaan niet snel genoeg om hoogtepunt na hoogtepunt af te vinken van welke lijst dan ook, en door te kiezen voor warmshowers en/of kamperen eindigen we niet steevast op idyllische plekjes (of 'somewhere nice', zoals onze vorige gastvrouw het zou benoemen). Waarom dan wel? 

Wel, eerst en vooral heb je het buiten aspect. We zijn de hele dag - toch als we onderweg zijn - buiten én in beweging. Met de juiste kleding is dat zelfs in de regen geen probleem; en bij te veel regen is er altijd een binnen nabij. Het regent bovendien veel minder dan het van binnenuit lijkt, eens je de hele dag buiten bent.

Ten tweede is de fiets een prachtig vervoersmiddel. Je gaat snel genoeg om ergens te geraken. Als we willen halen we 90km op een dag; weliswaar te lang stilzitten voor de kinderen om vaak te doen, maar handig dat het kan, vb bij regen en een warme droge bestemming in het vooruitzicht. Je krijgt er vanalles op geladen (in ons geval 3 kinderen en indien net gewinkeld eten voor 2 dagen). De batterij is een meerwaarde om de kroost de berg op te krijgen, maar zorgt helaas voor de nood aan herladen, dus goed voor deze reis, maar de volgende reizen doen we liever terug op eigen kracht. 

Maar, en dit is misschien nog het belangrijkste, met de fiets reis je ook traag genoeg en ben je toegankelijk voor de lokale medemens, wat leidt tot tal van boeiende contacten. Het is hierbij niet onbelangrijk om mensen om hulp te durven vragen (waar kunnen we hier ergens onze tent zetten?). Minstens zo belangrijk is om het soms genereuze aanbod dat je krijgt dankbaar te aanvaarden, en niet af te wimpelen met een 'niet nodig, we trekken onze plan wel'. Het is een prachtige manier om aan 'cultural tourism' te doen, zoals een van onze gastvrouwen het mooi uitdrukte. Je leert de trivialere dingen die je in reisgidsen niet terugvindt. Zo blijkt the Isle of Wight internationaal gekend om haar 'home schooling community', mensen die ervoor kiezeB om hun kinderen thuisonderwijs te geven. Deze gemeenschap van gelijkgestemden en de prachtige natuur die the Isle of Wight te bieden heeft, lijkt hiervoor een grote meerwaarde. Ze organiseren workshops voor elkaar en elkaars kinderen, zoals schilderen met zelfgemaakte kleurstoffen, les in het bos, EHBO voor kinderen, ... Er zijn altijd vriendjes beschikbaar voor de kinderen en (veelal) hun moeders (terwijl de vaders er een drukke baan op nahouden). Zo zijn er heel wat Duitsers naar hier verhuisd, omdat thuisonderwijs daar wettelijk niet toegelaten is. Ik kreeg er spontaan ook zin in, als ik het aanbod op het eiland bekeek. 

Andere voorbeelden van dit 'cultureel tourisme':

Kamperen IN een Engelse tuin. De gastvrouw en -heer nodigden ons uit voor het ontbijt 's ochtends, dat we dankbaar aanvaarden. Toen we vertrokken, was dat compleet met uitwisseling van telefoonnummers en adressen. Wie weet, zien we ze nog ooit in België. 

Gaan zwemmen in de ijskoude zee met een ex-triatlete

Boeken lezen over home-schooling (en ze fotograferen om ooit de tweede helft te kunnen lezen) 

Astérix et Obélix kijken met franstalige kindjes

A decent coffee: de koffiebonen bewaren in de frigo en vers malen voor gebruik

Een aaibare eend, van de buren van onze gastheren. 't is eens iets anders dan een lammetje.

Onze gastheren op het Isle of Wight volgen het GAPs dieet (de kenner kan de verboden patatten spotten, valsspelen is van alle culturen)

Kamperen bij een paardenmanège, met een toilet bij de paardjes (véél toiletbezoeken die avond...)

Boeiende tijden zijn het!

Melanie