Schotland

 Een mooie morgen.

We schrijven u dit op het strand van Arran, een klein eilandje dat de naam 'klein Schotland' krijgt van de lokale bevolking. Het is 7u 's morgens, en ik zit met nagenoeg al mijn kleren aan, een deken rond mij en een zwart net over mijn hoofd te schrijven, met een zwerm midges rond mijn hoofd en het geruis van de golven in mijn oren. 

We zijn in Schotland... 

Schotland doet alle verwachtingen eer aan. Het is hier heuvelachtig, desolaat, winderig, zonnig en vol midges als het noch winderig noch zonnig is. Tegen die kleine vliegende beestjes kregen we van vrienden van onze gastheren in Keswick het eerder vernoemde hoofdnet en 'skin so soft', een crème die de huid zo zacht zou maken dat de midge erdoor verward wordt. Gisteren kregen we van een dame die in Waremme gewoond had en ons wel aardig vond een flesje Smidge, eveneens tegen de midges, met iets minder zachte huid als effect. Midges zijn hot hier in Schotland, zoveel is zeker. Er is zelfs een midge-forecast, die aangeeft hoe erg de irritante beestjes aanwezig zijn in de verschillende Schotse gebieden. Bijna hadden deze giften, samen met woorden als 'midge-hell' en verhalen over mensen die door de midges tot zelfmoord gedreven werden ervoor gezorgd dat we deze westelijke eilanden links hadden laten liggen (letterlijk en figuurlijk dan). Gelukkig was er ook de weersvoorspelling, en de verwachting dat het bij mooi weer en een briesje zo'n vaart niet zou lopen (de midgemeter stond op 1 :), en mijn drang om zoveel mogelijk Schotland te zien... . 

Gelukkig steekt ondertussen een briesje op, en kan het net terug de zak in. Ik begrijp waarom zelfs dames met een burka hun ogen vrijlaten. Wie had gedacht dat de vele wind hier een extreem voordeel zou blijken?

Wat fotootjes van ergens onderweg:

Onze eerste avond in Schotland: een vriendelijk heerschap raadt ons een plekje aan waar we onze tent mogen zetten (overal waar geen vee/gewas staat, Schotland staat bekend om haar mogelijkheden tot wildkamperen), en komt ons na een half uurtje zoeken met restjes van zijn feestje. 

Dit plekje had hij ons aangeraden, maar wegens de posters 'spend the day here, not the night', en veel passanten kiezen we toch voor een wei hier 50m verder, het kost ons wat mentale moeite om dit niet te vragen aan de boer, maar we zijn in Schotland, dus dat moet niet. Of toch? Het stugge gras waarop we onze tenten aan het zetten waren, was voor deze boer gewas genoeg om ons vriendelijk doch kordaat te verzoeken ons boeltje te pakken. Na een korte navraag bij omwoners dan toch maar naar het idyllische plekje. Het eerder vernoemde plakkaat kan je net niet zien op de foto... . Maar het mag gezegd: de nacht was rustig, we werden door niemand gevraagd nogmaals te verhuizen, en op foto staat het een pak beter dan de wei. 

En in Schotland ontwikkelt onze kroost een grote interesse in... kokosnoten! Raf was aangenaam verrast dat deze er effectief uitzagen als in de films (Vaiana heeft toch enig educatieve waarde, zo blijkt). We hebben er ter ere van de cultuur dan ook maar monty python bijgehaald, en hen geleerd hoe de kokosnoot ook een prima paardvervanger kan zijn.

Nog meer cultuur: onze eerste whisky-destillerij. Raf en Leonie vonden de rondleiding geweldig, en rekenen erop dat dit niet de laatste is (opa zal fier op hen zijn). 

Gezien Glasgow vooral gekend staat om de aardigheid van haar inwoners, doen we vooral dat: fijne gesprekken hebben met haar inwoners, receptjes uitwisselen (Leonie kan bij deze zuurdesembrood maken), koken en samen eten. 

Glasgow.














 

en vliegers maken, dat ook

Tot ieders plezier bestaat Schotland uit een reeks eilandjes, dus ferry in plaats van fietsen!

Om uit te komen op plekjes als deze. Geef toe, daarvoor kan je wel wat midges trotseren...

Melanie