Het is alweer even geleden dat we u berichtten, dus bij deze een berichtje rechtstreeks uit het Lake District, het favoriete nationaal park van de Britten, ons uit verschillende hoeken aangeraden als niet te missen, en we zien waarom! Op slechts 100-300 m boven de zeespiegel, wanen we ons ergens in de Alpen (buiten de eeuwige sneeuw dan), de meren zijn prachtig en ook de fietspaadjes mogen er zijn. Een luxe om hierdoor te mogen cruisen! Hier enkel poortjes om de schapen buiten te houden, dus die doen we met plezier open en dicht. Gezien buitenlandse bestemmingen voor de Britten voorlopig nog gesloten blijven, was het gisteren bij aankomst (zondag) koppen lopen in Windermere. Maar elk nadeel heb z'n voordeel, maar daarover later meer. We hopen alvast dat er meer landen op de 'green list' komen, zodat de Britten die normaal in Spanje zouden moeten zitten, niet allemaal naar Schotland komen afzakken. We krijgen vaak te horen dat alle accommodaties in Schotland stilletjes volboekt geraken.
We kamperen op dit moment in Keswick, in de tuin van een warm-showers host. Ze zijn zelf niet thuis tot overmorgen, maar hun tuin (incl. buitentoilet, buitendouche én veranda) mochten we alvast benutten. Ideaal eigenlijk, de faciliteiten van een camping, maar dan zonder risico op vervelende buren (of vooral: zelf stil te moeten zijn om niet de vervelende buur te worden).
Enkele foto's om jullie even mee op reis te nemen van Chester, waar we jullie achterlieten, tot hier in Keswick:
 | Een beetje cultuur met de iets grotere C moet ook al eens kunnen: de stadsomwalling van Chester is erg de moeite. De kroost was zo'n fan, dat ik (Melanie) er de dag erna met hen nog eens heenging terwijl Bert rustig op de camping bleef om voor jullie een blogbericht te schrijven. Deze foto maakt alvast duidelijk dat dat blogbericht écht de enige reden was om niet mee te komen...
|
|
 |
Romeinse artefacten, een ideaal decor voor een fotoshoot!
Leonie kan ondertussen de grijze tent ook al alleen opzetten. Helaas blijkt dit haar voorlaatste wapenfeit: de rits blijft opengaan, het grondzeil begint te lekken waar er geen onderzeil staat, en we blijven het buitenzeil oplappen. Om te voorkomen dat we in Schotland opeens onder de blote hemel slapen, hebben we maar een nieuwe tent besteld. Na lang twijfelen tussen een ruime 4 persoonstent zoals deze en een 'fresh and black' voor 3 personen, kiezen de kinderen voor de laatste. Heerlijk extraatje aan een warmshower-adresjes: er kunnen al eens dingen online besteld en daar geleverd worden.
 | Na 2 dagen camping vertrokken we terug richting Southport, een soort resort-stadje ten noorden van Liverpool. Dit poortje geraakten we niet over: de invloed van Wales was nog voelbaar...
|
|
 |
Op de overzetboot naar Liverpool: een indrukwekkend zicht!
|
 |
| Gelukkig zijn we niet de enigen met een aversie voor poortjes. Zo enthousiast zijn we over deze gemolde poort, dat we alsnog stoppen en afstappen voor een foto, voor die ene keer dat we eens kunnen doorrijden, bende toeristen die we zijn... |
Ze hadden er helaas maar eentje onschadelijk gemaakt, dus opnieuw: afladen, heffen en weer laden. In Schotland zullen we hem achteraf wellicht moeten werpen om indruk te maken, maar dat zien we dan alweer (t is eens iets anders dan een boomstam)
 | | Onze gastheren in Southport blijken van de sociaal-sportieve soort. Ze deden mee aan de nationale corona-loop van 10km, en Bert liep met veel plezier mee. |
 | Ondertussen gaan wij naar de speeltuin (die het onderspit moest delven voor dit hippe work-out-park, kwestie van niet onder te doen voor de lopers)
|
Speciaal voor de kroost wordt de vuurkorf (gemaakt uit...) uitgehaald, mét marshmallows. Ze krijgen bescherming waar de vuurbrigade jaloers op zou zijn.
Een maaltijd ziet er dan uit als volgt. Zij koken, wij koken, het worden gezellige avonden, met bier- en whiskyproeverij (voor opa: helaas zonder dekseltjes op de glazen :) ). De Engelse 'Real Ales' en 'Craft Beers' zijn trouwens absolute top.
Overdag spelen we toerist. Hier op de pier van Southport, een strandstadje, wel erg letterlijk sinds de zee wegtrok en kilometers 'strand' (drijfzand eigenlijk) achterliet.
Op het einde van de pier vinden we een van Southports topattracties: 100-jaar oude slotmachines, die nog werken op de penny's van toen.
Dan maar weer verder richting het hoge(re) noorden. De camping op de kaart blijkt enkel voor caravans en mobile-homes te zijn, maar deze ondernemende eigenaar had ook nog ergens een veld ter beschikking. Tot onze verrassing kwamen opeens gigantische maaimachines ons veld op (gelukkig stonden onze tenten nog niet), tot groot jolijt van de kroost, die prompt een tafel, stoelen, matrassen én pruiken van gras maakte.
Op de volgende camping zijn we wel welkom. Het 'vismeer' bevat wel bijzondere vissen...
Ook de groene tent wordt zonder verpinken gezet door Leonie en Raf. Leonie ontwikkelt zelf haar eigen artisanaal aan tips en tricks om de piketten in de soms harde vloer te krijgen.
Deze camping staat al op de kaart, maar blijkt nog niet in werking. Het uitbatend koppel kocht - na 10 jaar pensioen - de 34-acres site enkele maanden geleden, om in juli open te gaan. Al waren er nog geen faciliteiten, mochten we toch 2 nachten blijven, en genieten van de prachtige omgeving.
De eerste glampingtent werd bij deze getest én goedgekeurd!
Zelfs de koeien zijn hier rustiek (dit exemplaar luistert naar de naam Elena).
Als dagactiviteit een wandelingetje naar de pub
The tide was in, dus jawel, een heuse strandervaring. Op z'n engels dan, dus eerder een modderbad te noemen. Toen begrepen we opeens ook waarom onze kinderen de enige waren die ìn het water zaten...
En dat brengt ons tot Windermere in the lake district. Wegens alles volboekt eindigen we op ... een lege camping. De stedelijke camping blijkt nog niet heropend en wordt ons door een vriendelijke buurman aangeraden. Hij is lid van 'the city council', en laat die laatste eigenaar zijn van de camping. Het blijkt goed advies: Op 100 meter zijn publieke toiletten, en het opladen van onze batterijen mag bij diezelfde buurman.
Prachtig fietsen hier! In de verte kunnen we de Dunmail Raise 'bergpas' al zien liggen die we over moeten.
En hier op de pas, slechts 250 m boven de zeespiegel, je zou het niet zeggen.
En ze hebben hier zelfs 'stone circles'
De warm shower hier is een buitendouche, getest en goedgekeurd door Bert en Irene Morgen gaan we zwemmen in het lokale meer, kwestie van de titel van dit blogbericht eer aan te doen,
Melanie en Bert |
Prachtig, leuk. Kamperen is duidelijk een routine aan het worden voor de kids. Het was natuurlijk het basisconcept van de trip maar de band met de natuur en het contact met de mensen dat er bijkomt maakt de reiservaring toch bijzonder.
BeantwoordenVerwijderen