Lange fietsreizen met kinderen

 Beste publiek,

Onze dagen worden gezapiger, we fietsen al wat minder, poortjes zijn hier een pak minder spannend dan in Wales. Vandaar een thema-post, speciaal voor degenen onder u die de roep van het avontuur horen, maar zich afvragen: hoe gaat dat nu, (lang) rondtrekken met kinderen?

Enkele dingen die voor ons, en mogelijks ook voor jullie werken:

- kies de periode waarin je wil reizen bewust. Wij vertrokken bij het begin van de paasvakantie, en komen terug tegen 1 september. Zo misten de kinderen net geen 50 dagen school (inclusief halve dagen en de laatste schoolweek etc.), terwijl we wel 150 dagen vakantie in de plaats kregen. Een interessante ruil, zo leek ons toch.

- neem zo weinig mogelijk speelgoed mee, en bij voorkeur niks dat niet geruild/achtergelaten kan worden. Wij hebben nog steeds een beetje spijt van het handgehaakt leeuwtje dat we al maanden ongebruikt meezeulen, maar zelf niet over ons hart krijgen achter te laten (ik haakte hem zelf voor Leonie's geboorte). Buiten en onderweg zijn veel leukere dingen te vinden dan om het even welke coole spullen je meehebt, want hoe tof ook, na 3 weken is de fun er typisch vanaf. Speeltjes/knuffels/prulletjes en boeken kunnen onderweg worden geruild/gekregen/gevonden/gekocht. Ze komen bij ons sneller bij dan je ze kan achterlaten: stenen, schelpen, poppetjes, grashalmen waarmee poppetjes gemaakt worden, takken,... . Het enige dat wij handig vinden om altijd mee te hebben is 'restaurantspeelgoed': een kaartspel, het prinsessenspel (mens-erger je niet in reiseditie, met snakes and ladders op de achterkant), een stel stiften en enveloppes/kaartjes om te kleuren (eens gekleurd geven we die kado aan aardig volk onderweg). Al bij al een vuist dik en een hand groot. Meer dan genoeg (en ruilbaar :) )! Dit gezegd, is een mp3-speler/GSM met een boel verhaaltjes wel een meerwaarde, zeker als de kroost moe/verveeld is maar een bed nog niet meteen nabij, of als er rustig moet gewacht worden (in een ferry, tot de regen voorbij is, ...). Gezien Leonie en Raf vaak maar een half uur of een uur voor ons gaan slapen, kopen we met de verhaaltjes ook wat tijd voor onszelf/elkaar: ze luisteren nog een uurtje verhaaltje in de tent, en zo kunnen wij ook eens praten zonder kinderen in de buurt. 

- beetje afhankelijk van waar je naartoe gaat, maar vertrek met wat je hebt en koop pas kledij als je ze nodig hebt. Wij vertrokken met gewone broeken/kleedjes/schoenen van thuis. Droogt minder snel dan echte reiskledij, das waar, maar de kans is reëel dat je ze toch niet nodig blijkt te hebben, of je ze onderweg kwijtgeraakt/te klein wordt (wij verloren een trui, lieten een trui te klein, en een kleedje kapot achter; geen van de drie vervangen noch gemist.). Onderweg kochten we wel een regenbroek voor Raf (die had er nog geen, en bij regenweken werd dat wel gemist), en voor iedereen nieuwe schoenen/sandalen, verslijten gebeurt ook op reis... . Hier in de UK vind je overal tweedehandswinkels, die erg blij zijn met spullen die je zelf niet meer kan gebruiken. Ook een nieuwe tent kochten we onderweg, nadat de andere écht wel helemaal versleten was (zowel de rits als het buitenzeil als het onderzeil). Voordeel is dat je na de reis geen twee halfversleten stuks hebt. Online shoppen gaat prima op reis, opsturen kan naar een warmshowers-adres, of zelfs naar de 'tourist-information' (deden wij met een nieuw wiel, werkte prima, wel even belle op voorhand :) ). 

- Reis traag genoeg. Een fietsdag van 90km lukt ons sporadisch, maar 40km is een stuk gezelliger, zelfs met elektrische fietsen en enkel fietsende volwassenen. De kroost (de onze toch) heeft er immers nood aan rond te hollen, af en toe (aka dagelijks) een speeltuintje te bezoeken, katten en honden te aaien, ... . Een dag enkel fietsen kan zeker, maar dagelijks zou ik dat toch sterk afraden, om frustraties bij jezelf/kinderen te vermijden. Af en toe 'echte rustdagen' zijn ook erg tof, de tenten laten staan en niet fietsen. We hebben ons af en toe al laten verleiden om op een rustdag toch te fietsen (naar een uitzonderlijk mooi park of zo), maar hebben hier achteraf eigenlijk altijd spijt van. Op rustdagen vinden we het nu eenmaal leuker om gewoon rond te hangen, te spelen en vooral niet te fietsen.

- wellicht zoals thuis, maar goed: dagelijkse (of duidelijk afgesproken) taakjes werken beter dan sporadisch iets vragen. Taakjes kunnen ook evolueren tijdens de reis. Zo hebben wij de afspraak dat iedereen helpt met tenten opzetten (een kind de groene tent, eentje de grijze tent en eentje de kleren, matjes en slaapzakken, sinds kort met een doorschuifsysteem wegens te veel discussie). Eén ouder helpt met de 3 kinderen, de ander kookt. Tenzij er een supertoffe speeltuin/trampoline in de tuin of iets dergelijks is, dan zetten wij ouders de tenten uitzonderlijk alleen. 's Morgens doet iedereen zijn eigen matje en slaapzak (Irene (4) enkel haar slaapzak), en ruimen wij ouders de tenten op, gezien we liever hebben dat de kinderen wat kunnen rondrennen vooraleer ze op de fiets moeten stilzitten (eerlijk: het gaat ook sneller als we het zelf doen). Als we ergens stationair zijn, spreken we op voorhand de taakjes af: wie vult water bij, wie wast af, wie dekt de tafel, wie helpt met koken, wie maakt de vaatwas leeg etc. Voor ons werkt dit heel goed, of toch een pak beter dan na de maaltijd te vragen om af te ruimen zonder voorafgaande afspraak. 

- wellicht ook niet nieuw, maar op plekken waar alles geld kost (ze hebben hier geregeld 'amusement parks', waar je elke attractie apart betaalt', geven wij onze kroost een budget (vb 4 pond per kind), waar ze zelf mogen kiezen wat ze doen (enkel snoep kopen mag niet, een wafel of ijsje dan weer wel). Een pak meer heen en weer geloop om verschillende attracties met elkaar te vergelijken, maar een pak minder gezeur om 'nog eentje'. Neveneffect is wel dat onze kroost nu in plaats van een ijsje/drankje op restaurant vraagt of ze niet gewoon de centjes krijgen om iets anders mee te doen/kopen. We zijn er nog niet helemaal uit wat we daarmee moeten, misschien volgt nog een update :§

 

We dachten op een warme dag leuk te doen en een ijsje te trakteren. Dat was duidelijk buiten onze kroost gerekend, die na hard onderhandelen de 2 pond die een ijsje kost liever anders besteedde... 

- Voor met 3 jonge kinderen vinden wij 2 kleine tenten interessanter dan één grote. Enerzijds zijn 5-persoons-trekkingtenten dun gezaaid (ik vond er geen enkele die even zwaar/lichter is dan onze twee tenten samen), maar twee tenten geven ook de mogelijkheid dat één kind gaat slapen terwijl de anderen nog wakker zijn (zeker een meerwaarde als het regent of er massa's midges zijn). Ook valt Raf in slaap door wat tegen zichzelf te praten/luid te geeuwen, erg storend voor wie al slaapt, maar geen probleem als hij alleen gaat slapen. Nadeel is wel dat je op sommige campings per tent betaalt, en wij dus met onze twee kleine tentjes soms het dubbel aangerekend worden dan mensen die een gigantische tent meebrengen die zo'n 2 keer de oppervlakte bestrijkt van onze twee tentjes samen. Ander nadeel is dat Bert en ik liever samen slapen, maar deze reis elk een (of twee) kinderen als tentgenoot hebben. In het begin wisselden we al eens van volgorde/matje, maar dit bleek nefast voor de nachtrust. Vaste plekken zijn een pak saaier, maar zoveel rustgevender!

- durf opsplitsen, zeker als er nog logistiek moet gebeuren (winkelen/fietsen onderhouden/koken/...). Een typische opsplitsing is dat Bert met Leonie, die kan meefietsen en dus ook tijdens het fietsen beweging heeft, naar de winkel gaat, terwijl ik met Irene en Raf naar een nabijgelegen speeltuin ga. Wat ook werkt is op rustdagen één ouder iets met de kinderen laten doen, terwijl de andere tijd heeft om een koffietje te gaan drinken/een boek te lezen/... . Of om één kind mee te pakken voor dat koffietje, ook een hele andere dynamiek dan met de hele bende (zeker als de uitverkorene enkel meemag onder de voorwaarde rustig te zijn). Bij nader inzien doen we dit nog wat te weinig :)

- culturele uitstapjes, zoals een distillerij bezoeken of naar een museum gaan, lukt met Raf (6) en Leonie (8) prima, toch als je het ziet zitten om te vertalen en het verhaal errond te vertellen, dus om die dingen eruit te halen die hen echt interesseren, en niet per sé wat jij wil lezen. Irene (4) is nog iets te jong om haar aandacht lang bij één onderwerp te houden. Wij deden de hele tour van de baden van Bath, hetgeen iedereen mateloos interesseerde (enkel Bert niet, die profiteerde van de gelegenheid om rustig een koffietje te gaan drinken met een boekje), met dank ook wel aan de nederlandstalige audiogids. Raf was zelfs kwaad als we een nummertje oversloegen. Ook deden we al twee whisky-distillerijen, het tweede al iets minder interessant dan de eerste (ik kon de gids moeilijk verstaan, en dus ook niet adequaat vertalen). Dit gezegd zijnde, de culturele uitstapjes zijn een heel pak minder talrijk dan ik zou willen, maar dat is zowel eigen aan fietsreizen als aan reizen met kinderen, vrees ik.

Tot zover de wijze raad van tante Melanie,

wie weet kunnen sommigen onder jullie er iets mee :)

Melanie

 

-