Over de helft

We zijn nu voorbij de helft van onze reis, en zijn dus technisch gezien aan het terugkeren. Natuurlijk tellen de komende 6 weken nog steeds als een stevige vakantie, maar op de een of andere manier is er toch een psychologisch verschil. Daar waar dingen in het begin nieuw, spannend, uitdagend, maar ook vermoeiend of zelfs stresserend konden zijn, heeft er zich intussen plaats gemaakt voor een soort van rust en vertrouwen. Met z'n allen voldoende nachtrust krijgen in de tent bij deze lange dagen: lukt prima. De logistiek van ons kamp opzetten en afbreken, voedsel verzamelen en bereiden: helemaal in de vingers. Niet onmiddellijk een overnachtingsplekje gevonden: geen probleem, uiteindelijk vinden we wel iets. Fietspech, naafversnelling in frut gedraaid? Ach, ook dat komt wel weer goed.

Dat betekent dus dat we meer mentale bandbreedte overhouden om met elkaar bezig te zijn, en gewoon te genieten van deze reis. Akkoord, wij ouders zouden de kinderen met plezier nog eens uitbesteden aan een school, een familielid of een vriendje en de kinderen zouden hun vriendjes wel eens willen terugzien, maar dat kan allemaal als we terug zijn. Op dit moment voelen we ons vooral bevoorrecht om zo veel tijd en zo weinig zorgen te hebben, en te mogen fietsen door dit uitgestrekte landschap bij uitzonderlijk goed Schots weer.

Ook Leonie, Raf en Irene lijken het reisregime het nieuwe normaal te vinden. Ze weten zich met bijzonder weinig heel goed bezig te houden, en het merendeel van het weinige speelgoed dat we mee hadden is ondertussen achtergelaten of geruild. Een graanhalm wordt een slang, en in de bakfiets volgen de fantasiespelen elkaar in sneltempo op. Leonie geniet dan weer van het een-op-een met een ouder, tijd om gewichtige vragen te stellen en wilde toekomstplannen te maken. Het is mooi om zien hoeveel de kinderen aan elkaar hebben - al wordt er dagelijks ook flink en vooral luidruchtig ruzie gemaakt - en hoe ze een soort van zelfvertrouwen opgebouwd hebben in vriendjes maken (op dit moment wordt er luid "you is a pancake" gegild naar het jongetje dat hier woont), de tent opzetten, slaapzakken en matjes oprollen en wegsteken, iets alleen gaan kopen in de winkel, geliefde knuffels ruilen voor lokale varianten, iets vragen/vertellen aan ons gastgezin of geïnteresseerde passanten, ... allemaal in het Engels of met gebaren!

Vliegeren op Lismore, met dank aan onze vrienden in Glasgow voor de vlieger!

Kwalletjes met hopen aan de West-kust, allemaal om terug in zee te gooien. En wij eerst maar uitleggen dat kwallen prikken, blijkt niets van aan, of toch niet tijdens reddingsacties. 

Geen lastige poortjes hier in Schotland, wel soms een spannende veerboot.

Voor tante Evelien: onze midge-bescherming. Bert in het officiële midge-mask, Melanie in een herbruikbaar groentenzakje van de Colruyt. Leonie heeft Smidge op, net iets vlotter in de omgang, al bekijkt hier niemand je vreemd met de andere bescherming (of merk je dat niet met zo'n net op je kop, dat kan natuurlijk ook).

Een vakantiefietser en zijn fiets, zoiets als een soldaat en zijn geweer. Hier na vervanging naafversnelling/achterwiel. Opnieuw dank aan Rob van reallyusefulbikes.co.uk voor het zo snel opsturen van een nieuw wiel!

En als er geen kwallen zijn, zijn stenen ook plezant om het water in te keilen. Aan dit strandje aan Loch Lochy vonden we een wildkampeercamping met eco-toilet en vuurplaats, waar we dankbaar gebruik van maakten.

Een plonsje in Loch Ness

Een dagje strandvakantie in Findhorn op Melanie's verjaardag.

Diezelfde dag: portie Dahl en gebakjes uit de lokale biowinkel zijn top! Alleszins veel lekkerder dan Melanie hier doet uitschijnen.

Een wel erg uit de kluiten gewassen fietsbrug.

Onze kampeerplek van gisteren, op een 'space for motor homes' in Cullen. Links van ons staat een rij motor homes, kunstig weggelaten voor de foto.

Bert en Melanie