Nog trager reizen...

Beste volhouders,

Inderdaad, u behoort tot de volhouders, onze blog ging van 565 lezers naar een schamele 40 voor het laatste blogbericht. Of dat aan onze schrijfstijl of de saaiheid van onze belevenissen ligt laten we graag in het midden. Voel u vooral niet verplicht om verder te lezen, alhoewel, natuurlijk maken we tijdens onze quarantaine een ranking-systeem voor collega's, vrienden en familie, volgens hoe goed u van de geposte berichten op de hoogte bent. Het lezen loont dus, wees daar maar zeker van. Gelukkig blijft deze blog nog even online, dus geen haast, vooral geen haast. 

Haast hebben wij ook allang niet meer. Deze laatste dagen gaan we van traag reizen naar nog trager reizen. Voor een afstand van 120 mijl hadden we een dikke 10 dagen, die we gebruikten om gestaag richting Hull te fietsen. Morgen komen we aan in Beverly (zonder hills, helaas?), alwaar we enkele dagen gaan glampen in een oude circuswagen. Net werd ons (gratis) een pracht camping-pod aangeboden, met douche, WC, kookvuurtje, waar deze circuswagen van morgen maar schamel tegen zal afsteken, maar dit mooie aanbod om die reden weigeren zou maar triest zijn. 

Wat sfeerbeelden:

The Yorkshire Moors, schapen, heuvels, schone weggetjes en uitzichtjes (uiteraard ook af en toe een poortje, maar gezien er ook schapen zijn, zien we deze graag door de vingers). 

Raf en Irene verzinnen tegenwoordig fantasieverhalen in de bak van de bakfiets, die ononderbroken voortgaan als we te vroeg pauzeren. Helaas voor de chauffeur zorgen ook vliegen en andere heldendaden voor hoogoplaaiende discussies. Discussies kunnen alle kanten op, zoals dit gesprek. Boze Irene roept/krijst herhaaldelijk: 'neen, er waren geen heliumbalonnen!', Raf bindt in: 'ok goed, dan even heliumbalonnen en daarna stort ik neer'. Oef, Irene aanvaardt het voorstel.

Soms, heel soms, kom je, als je in een bosje van de boer kampeert, Wonderland tegen. Het ligt dus wel degelijk in Engeland, in de Yorkshire Moors om precies te zijn.

Strandtourisme op z'n Brits, kou, wind, modder, maar toch in het water spelen omdat het er nu eenmaal is.

Irene maakt er een sport van om alle sausjes die je op Britse fish and chips kan doen te proeven Met deze als winnaar ... de salad cream.

Op rivierentocht met twee mowgli's. Of hoe Engeland toch stiekem ook jungle heeft, of toch heel overgroeide riviertjes. 1 mijl rivier zorgde vlotjes voor 2 uur klim en klauterpret over dode bomen, doornen, hulst, verrotte zetels, ... . Avontuur met de grote A. Zelden werden schrammen en valpartijen zo moedig gedragen als hier. 

Donderdag nemen we de ferry, na covid-test 1 om met de ferry Nederland in te geraken. Vanuit Rotterdam fietsen we dan de grens over, om op zaterdagavond thuis in Bruinveld onze 10 dagen quarantaine uit te zitten, met nog test 2 op zaterdag en test 3 de week later. Reizen, je moet er iets voor over hebben tegenwoordig. Alhoewel, de quarantaine wordt hier gezien als een fijn einde en een integraal deel van onze reis: eindeloos tijd voor meccano (Raf), slapen in een écht bed (Irene), leren koken op ons vuur (Leonie), zelfverzonnen verhalen opschrijven en naar nalezers sturen (Melanie), koken met een oven, een blender en een uitgebreide voorraad eten (Bert). Verder staat er nog een karaoke-avond, cinema met popcorn, zelfgemaakte circus-voorstelling, uitgebreid naar het toilet gaan zonder een rij ongeduldigen achter je, taarten bakken, uitslapen of tenminste blijven liggen, naar luisterboeken luisteren, en nog veel meer op het programma. Misschien toch een mailtje sturen naar van Ranst of de quarantaine niet beter 14 dagen zou duren, of ons tweede vaccin (het eerste werd ondertussen goed geregistreerd in eigen land) nog even uitstellen om ook in de toekomst nog af en toe een quarantaine in te plannen.

Voor de meter een nieuwe oorwurm: so long, fare well, auf wiedersehn, goodbye!

Melanie en Bert