Terug in Engeland

Teerbeminde lezers, 

Al hadden we het wildkamperen in Schotland net onder de knie, zag u vast al aan ons kaartje dat we ondertussen terug in Engeland zijn. De kenners onder u hadden vast ook al vermoed dat we op weg zijn naar Hull, alwaar we op 19 augustus de ferry geboekt hebben naar Rotterdam (de route naar Zeebrugge werd vorig jaar afgeschaft). Enig zicht op rode kaarten en Brexit leert dat we mogen rekenen op 10 dagen quarantaine (al is er een kleine kans dat onze vaccinatie in Edinbrugh en onze antistoffen van een corona-infectie vorig jaar samen tellen voor een volledige vaccinatie, toch als die vaccinatie ooit in het archaïsch Brits systeem opduikt). Onze kroost kijkt er alvast naar uit: zeeën tijd, een eigen bed en bergen speelgoed! (zij die speelgoed en boekjes van ons leenden, het ware feestelijk om die terug te zien mocht u in Bruineveld passeren de komende weken). Beetje confronterend toen Raf vroeg binnen hoeveel nachten hij in zijn eigen bed mocht slapen, en het antwoord 14 was (13 ondertussen). Nog steeds een flinke vakantie, zeker als je de quarantaine meetelt, maar toch heel erg dichtbij opeens. 

Op dit moment zitten we in Middlesbrough, opnieuw bij een erg gastvrije warm-showers host. Terwijl hier de Lion King speelt, nemen we u graag mee van Edinburgh naar Middlesbrough, best een avontuurlijk stuk zo op het einde van onze reis. 

Mooie veldjes bij de boer hebben ze hier wel in UK. Natte veldjes ook, deze foto werd getrokken tijdens het uurtje zon van de dag. Wat je niet ziet op de foto zijn de druppels aan de prachtige bloemen, met kletsnatte schoenen en broeken tot gevolg. Wel dolle pret gegarandeerd met stenen in plassen gooien, geheime plekjes zoeken en obstakels maken om over te springen. 

En het leven gaat door, ook op reis. Hier ziet u Raf zijn eerste losse tand! Gelukkig komt de tandenfee ook tot in Engeland. Hier brengt ze pence, of was het toch een pond? Verwarrende tijden.

Regen zorgt soms voor mooie plekjes, zoals deze schuur waar we onze batterijen mochten opladen en mochten ontbijten van de aardige boer, terwijl het buiten aan het miezeren was (typical Scottish drizzle, werd het genoemd)

en af en toe een pub om op te warmen en natte kleren te drogen

Ze zijn er nog! Wel veel minder in getale dan enkele decennia geleden, en herbestemd (een erg vreemd concept voor onze kroost: in een hokje gaan om te bellen?)

Leonie zit tegenwoordig altijd op de pino, al zou ze op regendagen maar wat graag in de te krappe bakfiets kruipen. Dan maar wegkruipen in jas en muts... (en ijveren voor pubs en B&B's :) )

Picknick with a view

Cycling with a view

Camping with a view

Een van onze mooiere kampeerplekjes, na een volzette camping fietsten we verder, naar Holy Island. Al staat overal dat er niet gekampeerd mag worden, raadden de bewoners ons dit plekje in de duinen aan. Naast een prachtige zonsondergang zagen we hier ook meermaals een ree!

Lachen op een foto is maar saai

In het kasteel van Bamburg werd een oud viking-dorp nagebouwd, met heuse residenten. Onze kindjes mochten zelf een oude munt slaan, om dan de rest van de dag teleurgesteld te zijn dat ze er niks mee konden kopen: "waarom hebben jullie ons niet gewoon die 1,5 pond gegeven?" Daar hadden we ook geen antwoord op. Oma Ieper zou fier zijn op deze commerciële genen :)

Hadden we u al verteld over de speciale status die de hond in het Engels huishouden krijgt? We gokken dat ie net iets hoger in de hiërarchie komt dan de kinderen des huizes. Onderweg kan je dan ook zowel ijsjes als snacks kopen voor je trouwe viervoeter.

Waarschijnlijk onze origineelste kampeerplek tot nogtoe: naast de dorpskerk, op de nog te wijden strooiwijde. We kregen van de kerkbeheerders de sleutels voor toilet, water en elektriciteit, en konden genieten van een nachtelijk bezoek aan een lege kerk. Zalig!

Ons trio houdt van slangetjes maken van kleefkruid. Dit exemplaar, links van de kinderen, was eerder 'slang' te noemen.

Een schoon pauzeplekje: Raf houdt al eens van klimrotsen aan een strandje

terwijl de meisjes gaan voor de golven

In uitgestrekte stedelijke gebieden is het vinden van een slaapplekje niet zo gemakkelijk, zeker als de (twee!) aanwezige campings enkel campervans aanvaarden. Het houden van tenten is hier nogal gereguleerd, wat maakt dat een camping je soms echt moet weigeren om de regels niet te overtreden. Na ons een wild kampeerplekje te wijzen, bedacht hij dat hij eigelijk wel een mooi voortuintje had, waar onze tenten net op pasten. We waren al een uur aan het zoeken met ondertussen een platte pino-batterij, dus namen dit voorstel graag aan. Het aanbod werd steeds beter, met naast electriciteit ook water en een toilet, en 's morgens zelfs met een tas koffie, een bezoekje aan de kippen én 6 eieren.

Een voordeel van stedelijk gebied: we sliepen vlak naast de pub, waardoor een extra uitstapje zich aanbood voor Bert en zij die wat later gaan slapen. Hier spelen ze 'Poopy Head', een Britse klassieker onder de gezelschapsspelen en zijn 2,5 pond in de tweedehandswinkel al meer dan waard!

Het romeinse fort Arbeia, een reconstructie van 20 jaar geleden en een bezoek zeker waard!

Zoals de meeste musea hier met toffe extra uitleg en doe-dingen voor kinderen

Dat we terug in Engeland zijn, zie je onder andere aan de poortjes. De meeste zijn breed genoeg om passage van onze joekels mogelijk te maken, maar soms moeten we onze route herleggen, zoals hier.

Meestal is het gewoon een gigantisch tijdverlies van afstappen en heffen.

Wie al graag eens een fietser pest, kan ze gewoon bestellen! Ze heten 'm/bike prevention side panel' en ze doen precies wat ze beloven: preventie van fietsen op het fietspad. De investering waard? 

Je kan ook gaan voor de meer decoratieve soort, nét zo effectief in het voorkomen dat fietsers de fietsinfrastructuur gebruiken. 

Een gigantische scheur in de wang van de buitenband: hoe los je dat op? Waar duct-tape alleen het niet redt, kan naald en draad soelaas bieden. Op de genaaide band konden we de resterende 13 kilometer fietsen. Ondertussen waren we natgeregend, én in stedelijk gebied. Onze warmshowers-aanvragen van enkele dagen geleden waren nog onbeantwoord, de camping aanvaardde maar 1 tent (dat is dus of de meisjes of de jongens), en zowat alle accomodaties waren volboekt (we hebben het er nog over gehad, al die Britten die normaal in Spanje zouden zitten). Dat betekende dus rondbellen, naar dezelfde warmshowers-gastheren. Onze mail van enkele dagen ervoor bleek nu pas aangekomen, en jawel, we waren welkom! Oef. 

Chester, onze gasthond, krijgt alvast een hoop extra aandacht en wandelingen (soms is de uitlater enthousiaster dan de hond).

Cheerio, we'll be back soon,
Melanie en Bert